Edit Content

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Συχνά οι γονείς άθελα τους μπερδεύουν τα πρώτα σημάδια εκδήλωσης της διατροφικής διαταραχής, με εκείνα της εφηβείας , χάνοντας πολύτιμο χρόνο για την άμεση ανάρρωση του παιδιού τους. Είναι γνωστό από το 2005 ότι οι διατροφικές διαταραχές είναι μια ύπουλη ασθένεια με γενετικό, βιολογικό υπόβαθρο. Καθώς «σαγηνεύει με μαεστρία» τον ασθενή και εισβάλει σταδιακά και άμεσα υποβαθμίζοντας και καταλύοντας κυριολεκτικά την ζωή του και καθημερινότητα της οικογένειας του.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα στο κέντρο μας , όλο και περισσότερες οικογένειες αναζητούν βοήθεια για τα παιδιά τους που είναι στη εφηβεία η στην ενήλικη ζωή. Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς, νοσούν ήδη τα τελευταία 3 -5 χρόνια άρα ήδη η ασθένεια έχει πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά και γίνεται χρόνια. Η πιο κλασσική ερώτηση των γονιών είναι « Μήπως αργήσαμε; Νομίζαμε ότι δεν είναι κάτι τόσο σοβαρό , ξεκίνησε με μια δίαιτα για να αποκτήσει περισσότερο αυτοεκτίμηση και να αρέσει στον φίλο της , και στην αρχή όλα ήταν μια χαρά .Έχασε 5-6 κιλά και ήταν μια κούκλα αλλά μετά συνέχισε και δεν καταλάβαμε πως έγινε! »

Κάπως έτσι ξεκινά δειλά δειλά η ΔΔ να εισβάλει στην ελληνική οικογένεια.
Λόγω της έλλειψης πληροφόρησης και ενημέρωσης για νόσο στην χώρα μας, οι οικογένειες αδυνατούν να αντιληφθούν την έναρξη της νόσου, καθώς η αναζήτηση βοήθειας γίνεται συνήθως όταν τα συμπτώματα της νόσου έχουν φτάσει στο δέκα (10), δηλαδή όταν μεγιστοποιείται η διατροφική διαταραχή.

Πολύ συχνά οι γονείς καταλήγουν να είναι απομονωμένοι και μην μοιράζονται το πρόβλημα με φίλους η συγγενείς τους γιατί φοβούνται ότι θα τους κατηγορήσουν για την ασθένεια του παιδιού τους. Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο κανείς να κατανοήσει την απόγνωση, το θυμό, την απελπισία και φυσικά, την τεράστια ενοχή που νιώθουν οι οικογένειες. Κυρίως η ενοχή είναι αυτή που αποδυναμώνει την οικογένεια απέναντι στη νόσο, κάμπτοντας όλες τις υγιείς αντιδράσεις της. Υπάρχει ένας τεράστιος μύθος ότι οι γονείς ευθύνονται για την ασθένεια του παιδιού τους. Αυτό φυσικά δεν ισχύει εκτός εάν ένας από τους δύο γονείς πάσχει και ο ίδιος από διατροφική διαταραχή οπότε οι πιθανότητες να νοσήσει και το παιδί τους αυξάνονται. Οι διατροφικές διαταραχές είναι πολυπαραγοντικές, ακόμα και σήμερα η επιστημονική κοινότητα διερευνά τους παράγοντες προδιάθεσης, οπότε αδίκως οι γονείς κατηγορούν τον εαυτό τους.

Η θεώρηση και η αξία μας σαν κέντρο αντιμετώπισης ΔΔ. είναι μία: «οι γονείς είναι η βασικότερη πηγή ανάρρωσης». Η υποχρέωσή μας ως ομάδα είναι να στηρίξουμε τους γονείς απενοχοποιώντας και ενδυναμώνοντας τους για να βρουν το παλιό καλό εαυτό τους πριν από την έναρξη της ΔΔ. Να αρχίσουν να ζουν σταδιακά, να επιβραβεύουν τους εαυτούς τους σαν γονείς, να ανακουφιστούν από τα συναισθήματα της απελπισίας και της σύγχυσης που στην ουσία δεν βοηθούν κανένα. Να ξανανιώσουν δυνατοί και ζωντανοί για να δώσουν με αποτελεσματικότητα τον αγώνα ενάντια στη ανορεξία του παιδιού τους.
Οι ενοχές, ο θυμός και η απογοήτευση αποδεκατίζουν το βασικό και κύριο σύμμαχο στη θεραπεία της ΔΔ., τους ίδιους τους γονείς. Χωρίς αυτούς (τους γονείς) η λοιπούς υποστηρικτές οι πιθανότητες ανάρρωσης ενός εφήβου ή ενήλικα με ΔΔ είναι μειωμένες ακόμα και αν ο ίδιος / ίδια είναι σε θεραπεία. Ένας μεγάλος μύθος καταρρίπτεται!

Όλοι μαζί, γονείς, αδέρφια, σύντροφοι και η ομάδα μας μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα, να βοηθήσουμε τα παιδιά που είναι βυθισμένα στην απελπισία, στην εμμονή με τον έλεγχο της τροφής και γενικότερα ολόκληρης της ύπαρξής τους. Που κινδυνεύει, χωρίς συχνά να το αντιλαμβάνονται, από θάνατο, ή στη καλύτερη περίπτωση από μη αναστρέψιμες ασθένειες.

Το οικογενειακό πρόγραμμα περιλαμβάνει:

• Οικογενειακή θεραπεία
• Ατομική συμβουλευτική/υποστήριξη γονέων
• Ατομική συμβουλευτική αδερφών, συντρόφων
• Ομάδα υποστήριξης γονέων

Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών